การแตกหักแบบเปราะ (แรงกระแทก) (Brittle Failure)
การเสียหายของวัสดุในลักษณะที่ชิ้นงานทดสอบเกิดการแตกหักอย่างกว้างขวางโดยไม่เกิดการครากตัว สังเกตได้จากการที่การการแยกออกทางกายภาพของชิ้นส่วนหรือการเกิดรอยแตกที่จุดของการกระแทก ชิ้นงานทดสอบที่มีการยืดตัวต่ำหรือไมมีเลยในบริเวณที่สัมผัสโดยชุดหัวกระแทก (tup หรือ dart)